co powinien jeść a czego jeść nie może pobożny muzułmanin na całym bożym świecie.

W indonezyjskich mediach rozgorzała ostatnio na nowo, odgrzewana co jakiś czas dyskusja, pod tytułem „Halal czy Haram?” , czyli czyste i nieczyste produkty na sklepowych półkach Republiki. Tym razem przyczynkiem do dyskusji stały się z pozoru niewinne a jak się później okazało, podstępne ciasteczka rumowe. Decydujący głos w sprawie zabrał zaś nie kto inny, jak przedstawiciel organu decydującego o owej czystości. Organ ów zwany LPPOM MUI rozszyfrować można jako Organizacja Kontroli Żywności i Leków pod patronatem Ulemów Indonezji, gdzie Ulema to szacowny muzułmański uczony i autorytet.
Czcigodny Ulema stwierdził bez cienia wątpliwości ,iż Rum a więc alkohol, czyli według prawa szariatu Khamar w każdej swojej postaci jest produktem nieczystym, którego żaden muzułmanin spożywać nie może. Jednocześnie przestrzegł przed kupowaniem i spożywaniem innych artykułów niewiadomego pochodzenia oraz składu. Pod specjalną zaś lupę zalecił brać produkty pochodzące z krajów innego niż islamski kręgu kulturowego.

Najlepszym rozwiązaniem dylematu konsumenta jest w tym wypadku (jego zdaniem) skrupulatna analiza opakowania nabywanego produktu. Te zdrowe oraz co najważniejsze czyste, posiadają niewielki napis „halal” wkomponowany w pieczęć szacownego LPPOM MUI, którego Ulema jest członkiem.
Jak się łatwo domyśleć, by takie logo „otrzymać” trzeba się do Ulemów udać i przejść wskazane przez nich procedury. W zakładzie pracy lub restauracji pojawia się wówczas osoba Inspektora, oddelegowana przez organ Ulemów celem przeprowadzenia otwierającej procedury kontroli, potem co 6 miesięcy składać trzeba formalne raporty o tym co dzieje się w przedsiębiorstwie w kwestii Halal nie Halal oraz wyrazić zgodę na każdą niezapowiedzianą kontrolę w każdej chwili trwania pozwolenia. Ważność pieczęci gaśnie po dwóch latach a jej koszt na jeden produkt to maksymalnie nawet 500 $. Tak więc gra o czyste i nieczyste to również gra o nie małą stawkę.